Women from all over the world, including Africa, are feeling like V-Day is only interested in making inroads off of the backs of other women  and is not actually interested in amplifying the work that has already been happening. This is very much colonial and racist behavior. The aim remains ostensibly the same: to foster a space in which women can, in Gloria Steinem’s words, “[say] the unsayable”.  I can name cunt whatever whenever I want. 





και τα μαγικά μανιτάρια. Το ίδιο πολλαπλασιάζονται γρήγορα οπός τα πρωτόζωα. Είναι ΕΠΙΚΊΝΔΥΝΑ – φαίνονται ως ΆΝΘΡΩΠΟΙ; Police?

Ο Αυτιστικός περιμένει τον Πρωτόζωον να τον βρει την γκόμενα.





Would you like to know about the addiction? And that how the kids die from that shit? Because of the denial. From undereducation. Under educated parents, under educated everyone around. The whole society is sick. The disease of denial and then wondering, – oh, my kid is an addict!


Η Ελληνική γλωσσά είναι διαμάντι, το εγκέφαλό είναι το μοναδικό διαμάντι, η Ελληνική Εκκλησιά είναι διαμάντι, η Ελληνική γραφειοκρατεία είναι διαμάντια στις Ελβετικές τρουπεζες. Τα πρωτόζωα / οι μονοκύτταροι/ άκυτταροι  οργανισμοί  σε ανθρωπινή εμφάνιση είναι επικίνδυνα. Τι άλλο;

Μπαίνεις στα γραφεία ΔΕΗ< ΕΥΔΑΠ <ΚΕΠ<ΕΥΦΟΡΙΑ<ΕΝΦΙΑ


Και αυτοί που κουνιούνται στα γραφεία τους είναι επικίνδυνα πρωτόζωα  με τα έντερα κιόλας.  Τρυφηλή ζωή itches


Death is more welcome our days than ever. We are finally six (fock) XXI c. 7 billions, aren’t we? The human. Other species are being exterminated.  Like I would castrate meself and the half of the world just in case the other’s people children survive. Is it not all about the future and the future generations?

Let’s brag about what is going in the world. We are beautiful strong and taller than ever. Any kind of crisis is artificial (fact), c’mn  we ain’t stupid even if we are from a remote village of Tibet, Lithuania, Afghanistan, Siberia or Syria.  So why not just travel to the remote stars and live the Earth for peace and quite. One bomb – one seat to Mars.

Toxicana Cyber



Την Παρασκευή πρωί, στις εφτά και τέταρτο
στο τέλος των Αλκυονίδων
Μου ήρθε η περιεργή ιδέα,
Είμαι θεός και παύω την ζωή μου
Όπως και όταν το επιθυμώ.
Η μοίρα μου όμως ήταν αλλίως γραμμένη
Ο θεός, ο αληθινός είχε για μένα
Την εκπληξή – να ζήσω
Και μένω εν ζωή στη Γη.
Το φάρμακο διαλυμένο στο πότο
Το έχω καταπεί πανέτοιμη να φύγω
Με πλοίο των Αργοναυτών
Απόπλους με τον Οδυσσέα
Πατησάμε το χώμα και ξύπνησα
Σε αργύρο-ασπρα σεντόνια Αιγύπτου
Στο πλαί της πορσελάνης πίατα.
Με έσωσε από την ανοησία μου
Ολοκλήρος στρατός των φίλων και γιατρών.
Θαρμακαποπείρα, – μου είπανε.
Στο φύλακα – άγγελο είμαι χρεωμένη
Αυτός ο χρέος πως να το πληρώσω
Για τα δένδρα και βούνα,
Την ακροθάλασσα και ήλιο
Για την βροχή και τα αγαπήμενα πρόσωπα
Που ακόμα βλέπω…
Σε ποία τράπεζα να παώ;
Πονάει το αίμα μου
Από νοσοκομειακούς ορούς.
Αμαρτία μου ατέλειωτη και άσεμνη,
Ασέβαστη για την ζωή
Δηλαδή δεν έχω ποία τα έξτρα δώρα
Από αυτήν, ως τον μέγα-έρωτα.
Ναι, και;
Αφού υπάρχει η Αγάπη!
Η απόδειξη αυτής είμαι εγώ.